Dawno już spadł pierwszy śnieg, a święta zbliżają się wielkimi krokami - to niepodważalny znak, że zaczęła się zima. Wyciągnę więc tutaj trochę wspomnień z mijającej jesieni, bo mimo że zdecydowanie nie jest moją ulubioną porą roku (chociaż doceniam długie wieczory z książką lub filmem), to przyniosła wiele pięknych momentów.
Drzewa są jesienią najpiękniejsze - dobrze, że zdarzyło się kilka naprawdę ciepłych dni, które zachęciły mnie, żeby wychylić nos z domu i przespacerować się po parku
Złoty dywan z liści ❤
"Spokojne przechodzenie jesieni w zimę wcale nie jest przykrym okresem.
Zabezpiecza się wtedy różne rzeczy, gromadzi się i chowa jak największą
ilość zapasów. Przyjemnie jest zebrać wszystko, co się ma, tuż przy
sobie, możliwie najbliżej, zmagazynować swoje ciepło i myśli i skryć się
w głębokiej dziurze, w samiuśkim środku, tam gdzie bezpiecznie, gdzie
można bronić tego, co ważne i cenne, i swoje własne.
A potem niech sobie
sztormy, ziąb i ciemności przychodzą, kiedy chcą. Niech się tłuką o
ściany szukając po omacku wejścia, i tak go nie znajdą, bo wszystko jest
zamknięte, a w środku siedzi ten, kto był przezorny, siedzi i śmieje
się, zadowolony z ciepła i samotności."
- Tove Jansson, Dolina Muminków w listopadzie
Piękny Wrocław jesienią! ♥ 🍁 🍂
Jesienią i zimą uwielbiam gotować trochę cięższe i ostrzejsze potrawy. Pieczone burgery z batatów, pietruszki i kaszy jaglanej z dodatkiem aromatycznych przypraw okazały się strzałem w dziesiątkę. Na pewno zrobię jeszcze nie raz, tym bardziej że są naprawdę szybkie w wykonaniu.
Końcówka listopada to czas pieczenia i zdobienia pierniczków!
Chłodne, długie wieczory sprzyjają czytaniu książek. Moim faworytem tegorocznej jesieni jest "Historia pszczół" (Maja Lunde). Powieść przeplata między sobą trzy wątki - choć to z pozoru zupełnie różne historie, osadzone w różnym czasie i miejscach, łączy je wspólny temat - pszczoły. I tak - mamy zmagania ambitnego naukowca z XIX wieku, który próbuje stworzyć ul doskonały, zmagając się przy tym z demonami przeszłości i przyziemną koniecznością utrzymania rodziny. Mamy hodowcę pszczół marzącego o przekazaniu swojego dorobku i pasji synowi, który w 2007 roku doświadcza dziwnej, niepokojącej choroby wśród swoich owadów. I jest wreszcie historia przedstawiająca świat na przełomie XXI i XXII wieku, gdy wszystkie pszczoły wymarły, ludzie zmagają się z głodem i bezsilnością, a w tym wszystkim wybija się poruszająca opowieść o miłości matki, która pragnie uratować kilkuletniego syna przed złym losem.
W każdej z tych historii, oprócz pszczół, główną rolę odgrywa rodzina i relacja rodzic-dziecko - wymagająca poświęceń i porzucenia osobistych ambicji lub odwrotnie - motywująca do podejmowania kolejnych działań.
W każdej z tych historii, oprócz pszczół, główną rolę odgrywa rodzina i relacja rodzic-dziecko - wymagająca poświęceń i porzucenia osobistych ambicji lub odwrotnie - motywująca do podejmowania kolejnych działań.
Książka wciąga od pierwszych stron i chociaż środek wydaje się trochę przydługawy, warto doczytać do końca - zaskakuje!
Moja pierwsza samodzielna dłuższa podróż autem. Może to nic wielkiego, ale ponieważ jeszcze niedawno nie było nawet mowy żebym wsiadła za kółko - dla mnie to duży sukces! 👏
Super, że w dzisiejszych czasach pomysły i możliwości tworzenia zabawek są nieograniczone, chociaż czasem w natłoku grających plastikowych rzeczy trudno znaleźć coś naprawdę wartościowego. Zobaczcie, jaki piękny drewniany warsztat dla dzieci udało mi się znaleźć - sama nie mogę się doczekać, aby się pobawić!
Taki wschód słońca przywitał mnie pewnego jesiennego poranka!
Jak minęła Wasza jesień? Należycie do grona osób, które chętnie spacerują wśród kałuż i nie przestają być aktywne nawet w chłodne dni, czy raczej wolicie zaszyć się w domu z książką i kawą?
Lepiej to może mało trafne określenie. Dla każdego oznacza co innego, a nie chodzi tu o popieranie lub krytykowanie jakichkolwiek wartości. Należałoby chyba powiedzieć: prawdziwiej. W zgodzie z samym sobą, nie według oczekiwań innych i presji środowiska. Bardziej świadomie, czerpiąc garściami z każdej chwili i nie omijając najważniejszego. Lub odwrotnie - przepuszczając czas przez palce, jeśli akurat mamy na to ochotę i pozwala nam to odpocząć. Na tym w dużym uproszczeniu polega idea slow life.
Choć różne są jej interpretacje, idea ta z pewnością nie oznacza życia w nudzie, bezczynnego, pozbawionego emocji i skrajnych uczuć. Według mnie chodzi o wychwytywanie w pędzie życia najpiękniejszych momentów i delektowanie się nimi. Próbowanie różnych aktywności i smaków; poznawanie innych kultur i ludzi, słuchanie odmiennej gatunkowo muzyki - po to, by wybrać coś, co przynosi nam najwięcej radości. Zaglądanie w głąb siebie i nauka bycia dumnym ze swojej wyjątkowości.
Zwolnij i zacznij żyć
Książką, która stała się dla mnie źródłem inspirujących myśli i jednocześnie prostych sposobów na życie bardziej w zgodzie z sobą, jest "Slow life. Zwolnij i zacznij żyć" Joanny Glogazy. To druga książka autorki (pierwsza to "Slow fashion", która koncentruje się szczególnie na tematyce świadomej mody i jej wpływie na nasze życie) od kilku lat piszącej bloga pod tym adresem."Slow life. Zwolnij i zacznij żyć" zawiera mnóstwo ciekawych przykładów (z życia autorki oraz kilku wybranych osób, między innymi znanej w blogosferze Pani Swojego Czasu, ponieważ część książki stanowią wywiady), przemyśleń, a nawet zadań do osobistego wykonania, które mają pomóc nam nauczyć się wykorzystywać nasze życie w 100%. I nie chodzi tu bynajmniej o chwytanie się miliona zajęć naraz - autorka niejednokrotnie podkreśla istotę umiejętności odpoczywania - raczej o świadome kierowanie życiem i świadomy wybór.
Oto garść cytatów i moje przemyślenia po lekturze "Slow life. Zwolnij i zacznij żyć". Jestem pewna, że i Ciebie zainspirują!
"Wydaje nam się, że wszystko, co niekorzystne, robimy tylko tymczasowo, ale kiedyś zaczniemy żyć naprawdę. Nie dostrzegamy, że to właśnie te najzwyklejsze wtorki i czwartki w końcu składają się na sposób, w jaki przeżywamy swoje życie."
To mój ulubiony cytat z książki! Tkwi w nim cała idea slow life. Przyznam się, że sama także często wpadam w pułapkę takiego myślenia - chociaż staram się nad tym pracować. Póki co, przynajmniej raz w tygodniu zdarza mi się pomyśleć "do weekendu jeszcze tak daleko", zamiast maksymalnie korzystać z każdej chwili. W tym chyba tkwi sekret szczęśliwego życia? Żeby przeżywać swoje dni świadomie i wyciskać z nich ile się da!
"Nie mogę przejmować się tym, co mówią inni, bo innych jest dużo i każdy mówi co innego."
Całkowicie się z tym zgadzam! Ale myślę że nie chodzi tu o ignorowanie rad osób bliskich, które chcą naszego dobra (chociaż i z dobrymi radami trzeba czasem uważać), raczej o ten szum całego świata, jaki bez przerwy słyszymy. Często żyjemy według oczekiwań innych czy aktualnie panującej mody. Nie zastanawiamy się, czy czegoś chcemy tak naprawdę, czy to odpowiednia droga dla nas. Czy mamy ochotę zjeść sushi, choć właściwie nie lubimy ryb, po co nam nowe buty do biegania, skoro i tak nie znosimy tego sportu, dlaczego szykujemy się na kolejną gwarną imprezę, a chętniej zostalibyśmy w domu i poczytali w wannie książkę. Dobrze pamiętać, by zawsze przede wszystkim słuchać własnego głosu, spełniać swoje własne zachcianki i marzenia. Bo gdy inni odchodzą (czasem niespodziewanie szybko, gdy krótkie znajomości urywają się), a trendy zmieniają się, zostajemy z naszymi marzeniami sami. Odrobina zdrowego egoizmu w tej kwestii nie zaszkodzi!
Jeszcze poważniejszą sprawą jest narzucanie nam poglądów i idei. Warto mieć własne zdanie, budować sobie opinie na różne tematy i trzymać się ich, zamiast nadmiernie przejmować się innymi. Każdy ma prawo do wyrażania swojego zdania i należy to szanować, ale wśród tych wszystkich głosów nie gubmy własnego.
"Ile razy słyszałaś w życiu "dorośnij wreszcie" czy "nie zachowuj się jak dziecko"? Ja będę cię namawiać do czegoś wręcz odwrotnego... Chodzi mi o ciekawość świata, o kwestionowanie pozornie oczywistych spraw, o zadawanie "głupich" pytań, o chęć próbowania nowych rzeczy dla ekscytującego dreszczu uczenia się czegoś od zera."
Wiadomo, świat oczami dziecka, które dopiero wszystko poznaje, odkrywa, próbuje, a przy tym nie ma głowy pełnej skrupułów i wątpliwości, musi być bardzo ekscytujący. Dobrze byłoby czasem włączyć w sobie taki tryb "dziecko", tylko jak? Może chodzi o całkowite poświęcenie się temu, na czym nam zależy, co cenimy i kochamy. Niemarnowanie czasu na rzeczy totalnie nie w naszym stylu, bo po co? Podchodzenie do ludzi z otwartością i ufnością. Porzucenie starych nawyków i przekonać, by spróbować czegoś nowego. Z bagażem doświadczeń to nie wydaje się jednak proste. Należałoby chyba zacząć od małych kroków - i nie wierzyć tym, którzy mówią, że czegoś nie możesz zrobić.
"Nie dowiesz się, dopóki nie spróbujesz. Pasji nie znajduje się, losując hasło w encyklopedii, ale działając. [...] pasja rodzi się z wysiłku i towarzyszącego mu sukcesu."
Trzeba spróbować wielu potraw, zanim znajdzie się tę ulubioną. Przejść wiele dróg, by znaleźć najlepszą dla nas. Poznać setki ludzi, by wybrać tych najważniejszych.
Podobnie jest z szukaniem pasji. Swojego celu w życiu. Czegoś, co będzie nieustannie pchało nas do przodu. Co pozwoli szare dni wypełnić sensem. Choćby miało być to najbanalniejsze albo przeciwnie - najdziwniejsze, warto mieć coś bardzo "swojego".
"Najbardziej ryzykujesz nie robiąc nic. Próbuj nowych rzeczy. Testuj marzenia."
"Jeśli traktujemy coś po prostu jako niezobowiązujące hobby, pasja pozwala nam osiągnąć relaksujący stan zatracenia w jakiejś czynności, dać przyjemność z realizowania się w dziedzinie, która sprawia nam ewidentną radość.
Dobrze jest mieć coś, co po prostu lubimy robić, bez nakładania na siebie oczekiwań czy zbędnych presji. W świecie, w którym wszystko przelicza się na konkretny wynik, to bardzo odświeżające."
Dla mnie jednym z takich hobby jest malowanie po numerach (wspominałam o tym w tym poście) - choć jest to bardzo czasochłonne, naprawdę świetnie relaksuje. Nie muszę jak najszybciej skończyć obrazu ani wykonać go jak najdokładniej - po prostu robię to, ponieważ to lubię, i tak jak lubię. A czy Ty masz coś takiego?
"Nie żyjemy w idealnym świecie i nie każdy ma szansę na łączenie pasji z zawodem w każdym momencie życia. I przecież nie każdy musi tego chcieć!
Można swoją pracę po prostu lubić. Można mieć satysfakcję z tego, że dzięki naszej pracy czyjeś życie staje się odrobinę łatwiejsze.
Nawet jeśli twoje obecne zajęcie nie wydaje się szczególnie ekscytujące, szukaj swojej drogi w wolnych chwilach i staraj się tak podejść do tego, co robisz obecnie, żeby nie chodzić do pracy ze zniechęceniem."
Według mnie idea slow life niesie za sobą główne przesłanie: żyj tak, jak wydaje Ci się najlepiej - dla Ciebie i dla Twoich bliskich. Tak, by dużo dawać, ale też dużo brać. By każdą chwilę wykorzystywać jak najpełniej. Po Twojemu. Co o tym sądzicie?
Książka "Małe życie" (Hanya Yanagihara, 2015) jest jedną z tych, która potrafi obrócić nasze życie do góry nogami. Albo chociaż otworzyć w umyśle i duszy rejony, których wcześniej nie znaliśmy. Przeraża i napawa nadzieją jednocześnie. Porusza i aż zdaje się nawoływać: żyj pięknie, bo masz po co i dla kogo!
Niezależnie od
tego, czy jesteśmy w stałym związku, pozostajemy singielkami, czy też właśnie
otwieramy z kimś nowy rozdział życia – większość z nas lubi czasem obejrzeć
romantyczny, ciepły film o miłości. Jednak nie każda z tysięcy dostępnych
propozycji jest słusznym wyborem. Myślę, że warunkiem dobrego filmu jest to, iż
musi on nas czymś zaskoczyć. Nie lubimy mdłych opowiastek i bez przerwy
powielanych fabuł.
Przedstawiam
Wam dziś moje trzy ulubione filmy o miłości i zachęcam do obejrzenia.
„Czas na miłość"
Mój numer jeden
wśród filmów o miłości. Tak naprawdę opowiada również o przezwyciężaniu swoich
słabości, o sile rodziny, o znaczeniu każdego dnia w życiu. Główny bohater (w
niczym niepodobny do typowych ekranowych amantów – ten jest trochę niezdarny,
trochę niepewny siebie, a przy tym po prostu uroczy) dowiaduje się od ojca o
przypadłości, która dotyka mężczyzn w ich rodzinie – możliwości podróżowania w
czasie. Gdy pewnego dnia spotyka dziewczynę swoich marzeń (w tej roli Rachel
McAdams), wykorzystuje posiadaną moc, by podbić jej serce. Towarzyszy temu
splot zabawnych sytuacji, nie ma tu jednak ani grama kiczu czy przesadzonego
romantyzmu. Jest za to ciepło, interesujące dialogi i piękna ścieżka dźwiękowa.
Na uwagę zasługuje ciekawie przedstawiona więź ojca z synem, który jest jakby
przewodnikiem po życiu, w którym możesz schować się w szafie i cofnąć do innego
momentu.
Film skłania widza do refleksji nad swoim życiem, gdzie każda chwila zdarza się tylko raz i nie ma możliwości przeżyć powtórnie tego samego dnia. Zachęca, by każdy moment życia przeżyć najpiękniej, jak tylko się potrafi.
Film skłania widza do refleksji nad swoim życiem, gdzie każda chwila zdarza się tylko raz i nie ma możliwości przeżyć powtórnie tego samego dnia. Zachęca, by każdy moment życia przeżyć najpiękniej, jak tylko się potrafi.
"Pamiętnik"
Przepiękny film na podstawie
powieści Nicholasa Sparksa o sile miłości i nieskończoności tego uczucia. Historia
rozgrywa się na dwóch płaszczyznach – pierwsza to dwoje starszych ludzi
przebywających w domu opieki - on czytający jej, chorej na Alzheimera
pamiętnik. Druga to para młodych ludzi ludzi (kolejny raz urocza Rachel
McAdams), którzy zakochują się w sobie, lecz różnice w pochodzeniu rozdzielają
ich losy. Po kilku latach ponownie się spotykają. Ona, zaręczona z milionerem i
on – stolarz, który w ciągu tych lat postawił dom. Dla nich obojga, mając
nadzieję że dziewczyna wróci. Ponownie wybucha, a raczej odżywa w nich uczucie.
Jak się pewnie domyślacie, para staruszków to dokładnie ci młodzi ludzie. Mężczyzna podejmuje próby, by czytając żonie pamiętnik, przypomnieć jej o ich dawnym życiu i miłości, która ich łączyła.
Jest to niezwykle poruszający film. Tak poruszający, jak przedstawiona w nim historia miłości trwającej wiecznie i pomimo wszystko.
Jak się pewnie domyślacie, para staruszków to dokładnie ci młodzi ludzie. Mężczyzna podejmuje próby, by czytając żonie pamiętnik, przypomnieć jej o ich dawnym życiu i miłości, która ich łączyła.
Jest to niezwykle poruszający film. Tak poruszający, jak przedstawiona w nim historia miłości trwającej wiecznie i pomimo wszystko.
P.S. Kocham cię
Tego filmu na pewno nie można
nazwać typowym. Zakochana na zabój para już w pierwszych scenach zostaje
rozdzielona przez śmierć bohatera. Okazuje się jednak, że mężczyzna pozostawił
dla ukochanej listy z zadaniami, które ona ma systematycznie realizować (od
wzięcia udziału w karaoke, jak za dawnych czasów, po podróż w miejsce, gdzie
się poznali). Wszystko po to, by ułatwić jej życie po stracie męża.
W filmie radość i zabawne sytuacje przeplatają się z melancholią i smutkiem. Główna bohaterka jest zawieszona między przeszłością a teraźniejszością i listy od męża pomagają jej zrobić krok do przodu. Jest to piękna opowieść o sile miłości i o docenianiu ludzi wokół siebie.
W filmie radość i zabawne sytuacje przeplatają się z melancholią i smutkiem. Główna bohaterka jest zawieszona między przeszłością a teraźniejszością i listy od męża pomagają jej zrobić krok do przodu. Jest to piękna opowieść o sile miłości i o docenianiu ludzi wokół siebie.
Jakie są Wasze ulubione filmy o
miłości?















